نقش هوش مصنوعی در کاهش تمایل به آموزش و مدرسه

ورود شتاب آلود هوش مصنوعی مولد به نظام های آموزشی، اگرچه با وعده های بهبود یادگیری همراه بوده، اما شواهد فزاینده ای از پیامدهای ناخواسته آن در تضعیف انگیزه تحصیلی و کاهش حضور دانش آموزان در مدرسه حکایت دارد. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی به بررسی نقش هوش مصنوعی در کاهش تمایل به آموزش و مدرسه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که وابستگی به ابزارهای هوش مصنوعی از طریق ایجاد «توهم شایستگی»، تضعیف «درماندگی آموخته شده» و کاهش «بار شناختی مطلوب»، فرایند یادگیری عمیق را مختل می کند. همچنین حضور هوش مصنوعی با تضعیف رابطه معلم-دانش آموز و کاهش انگیزه درونی، به بی رغبتی نسبت به حضور فیزیکی در مدرسه دامن می زند. مقاله در پایان راهکارهایی برای استفاده متوازن از هوش مصنوعی با تاکید بر سواد هوش مصنوعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، انگیزه تحصیلی ، توهم شایستگی ، درماندگی آموخته شده ، رابطه معلم-دانش آموز ، مدرسه گریزی