فن آوری های نوین آموزشی (هوش مصنوعی، یادگیری الکترونیکی) و تاثیر آن بر کیفیت تدریس و ارزشیابی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فن آوری های نوین آموزشی، به ویژه هوش مصنوعی و یادگیری الکترونیکی، بر کیفیت تدریس و ارزشیابی در نظام آموزش عالی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی‑تحلیلی با رویکرد مرور سیستماتیک و تحلیل اسنادی بوده و یافته ها نشان می دهد که کاربست این فن آوری ها منجر به شخصی سازی یادگیری، افزایش کارایی ارزشیابی، بهبود بازخورددهی و ارتقای تعامل در محیط های آموزشی می شود. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، سوگیری الگوریتمی، مسائل حریم خصوصی و نیاز به توانمندسازی مدرسان نیز قابل توجه است. نتایج حاکی از آن است که اثربخشی فن آوری های نوین، مشروط به وجود زیرساخت های مناسب، آمادگی مدرسان و رعایت ملاحظات اخلاقی است. پیشنهاد می شود نظام های آموزشی با رویکردی متوازن و زمینه محور، به استقرار تدریجی این فن آوری ها اقدام نمایند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری الکترونیکی ، کیفیت تدریس ، ارزشیابی آموزشی ، فن آوری های نوین آموزشی ، شخصی سازی یادگیری ، بازخورد خودکار