رابطه بین سبک های رهبری مدیران با انگیزش و رضایت شغلی آموزگاران در مدارس ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان سبک های رهبری (مشارکتی-آمرانه) با انگیزش و رضایت شغلی آموزگاران مدارس مقطع ابتدایی ناحیه ۴ اصفهان انجام شد. روش شناسی: این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه آموزگاران مدارس مقطع ابتدایی ناحیه ۴ اصفهان (۴۵۰ نفر) بود که از میان آنان ۴۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد سبک های رهبری هالپین (LBDQ)، رضایت شغلی اسمیت و همکاران (JDI) و پرسشنامه انگیزش شغلی استفاده شد. تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون ساده) با استفاده از نرم افزارهای آماری انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که بین سبک رهبری مشارکتی با انگیزش شغلی و ابعاد آن رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، اما این سبک با رضایت شغلی و ابعاد آن رابطه معناداری ندارد. همچنین، یافته ها حاکی از وجود رابطه معنادار بین سبک رهبری آمرانه با انگیزش شغلی است، در حالی که بین این سبک رهبری و رضایت شغلی آموزگاران، رابطه معناداری مشاهده نشد.

کلیدواژه ها:

سبک های رهبری (مشارکتی ، آمرانه) ، انگیزش شغلی ، رضایت شغلی ، مدیریت آموزشی