بررسی کهن الگوهای یونگ در مثنوی خسرو و شیرین نظامی (ارتباط روانشناسی در ادبیات فارسی)

از منظومه های پربار در ادب غنایی زبان فارسی، اثر ماندگار خسرو و شیرین نظامی است. به جرات می توان گفت این اثر گامی فراتر از ادب غنایی برداشته و راه کمال و سعادت انسان را به تصویر می کشد. آنچه در خسرو و شیرین نظامی قابل توجه است، برخی اندیشه های نمادین کهن الگویی است که البته در زندگی روزمره همه ما انسان ها، مشترک تکرار می شود. شاید ما از نگاه روانشناسانه به این موضوع نپرداخته ایم. طبق نظریه یونگ، کهن الگوها در ناخودآگاه جمعی از طریق نماد ظهور می کنند. هدف پژوهش پیش رو بر این است که به کهن الگوی آنیموس، معشوق و خود که از عناصر بارز شخصیت شیرین در خسرو و شیرین نظامی است، بپردازد. برای مثال، نظامی در تصویرسازی، تصویری کهن و زیبا ارائه داده است که با قدیمی ترین اندیشه های بشری پیوند می یابد. در توصیف شیرین، شاعر اوج هنر و دانش خود را به کار برده است. مفاهیمی مطرح نموده است که تنها در پیوند با نمادهای کهن الگو می توان آن را درک کرد. مفاهیمی زیبا که در عمق ضمیر تک تک ما انسان ها انعکاس دارد. در این تحقیق از روش تحلیلی توصیفی و کتابخانه ای استفاده شده است. البته برای تاویل و تفسیر این موارد، نیاز به مراجعه به منابع مربوط به تحقیق ضروری است.

کلیدواژه ها:

خسرو و شیرین ، کهن الگو ، آنیموس ، خودرشدیافته ، معشوق