بررسی رابطه میان مدیریت کلاس درس و کاهش اضطراب گفتاری در دانش آموزان دارای لکنت زبان

لکنت زبان یکی از شایع ترین اختلالات گفتاری دوران کودکی است که علاوه بر مشکلات ارتباطی، می تواند پیامدهای روان شناختی متعددی مانند اضطراب گفتاری، کاهش اعتمادبه نفس، اجتناب از مشارکت کلامی و ضعف تعاملات اجتماعی را در دانش آموزان ایجاد کند. محیط مدرسه و به ویژه فضای کلاس درس، نقش مهمی در شکل گیری نگرش دانش آموز نسبت به توانایی های گفتاری خود دارد. مدیریت مناسب کلاس درس توسط معلم می تواند با ایجاد محیطی امن، حمایت کننده و عاری از تمسخر و فشارهای غیرضروری، زمینه کاهش اضطراب گفتاری دانش آموزان دارای لکنت را فراهم سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان مدیریت کلاس درس و کاهش اضطراب گفتاری در دانش آموزان دارای لکنت زبان است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای و پژوهش های انجام شده در حوزه روان شناسی تربیتی، اختلالات گفتار و مدیریت آموزشی است. یافته ها نشان می دهد که مولفه هایی مانند برقراری قوانین روشن کلاسی، ایجاد روابط مثبت معلم دانش آموز، استفاده از روش های تدریس مشارکتی، کاهش موقعیت های فشارزای گفتاری و تقویت احساس امنیت روانی، نقش موثری در کاهش اضطراب گفتاری دانش آموزان دارای لکنت دارند. همچنین، معلمانی که از دانش کافی درباره لکنت زبان برخوردار هستند، می توانند با اصلاح نگرش خود و سایر دانش آموزان، از شکل گیری تجربه های منفی ارتباطی جلوگیری کنند. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که مدیریت کلاس درس تنها به کنترل رفتار دانش آموزان محدود نمی شود، بلکه شامل مدیریت هیجانات، روابط اجتماعی و شرایط روانی یادگیری نیز می گردد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس درس ، اضطراب گفتاری ، لکنت زبان ، دانش آموزان ، تعامل معلم و دانش آموز ، محیط یادگیری