بررسی جایگاه آموزش محیط زیست و مسئولیت پذیری اجتماعی در برنامه های درسی

آموزش محیط زیست و تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی از مهم ترین الزامات نظام های آموزشی در عصر حاضر به شمار می رود؛ زیرا بخش قابل توجهی از مسائل زیست محیطی، اجتماعی و فرهنگی ریشه در الگوهای رفتاری، نگرش ها و شیوه های زندگی انسان ها دارد. مدرسه و برنامه درسی می تواند با فراهم کردن زمینه مناسب برای شکل گیری دانش، نگرش و مهارت های زیست محیطی، دانش آموزان را برای مشارکت مسئولانه در جامعه آماده سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی جایگاه آموزش محیط زیست و مسئولیت پذیری اجتماعی در برنامه های درسی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای منابع علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش محیط زیست نباید به انتقال مجموعه ای از اطلاعات درباره آلودگی، منابع طبیعی و بحران های زیست محیطی محدود شود، بلکه باید به صورت یک رویکرد میان رشته ای در اهداف، محتوا، روش های تدریس، فعالیت های یادگیری و شیوه های ارزشیابی برنامه درسی مورد توجه قرار گیرد. همچنین، تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی مستلزم فراهم کردن فرصت هایی برای مشارکت دانش آموزان در فعالیت های واقعی، حل مسائل محلی، کار گروهی، تصمیم گیری و تجربه پیامدهای رفتار فردی و جمعی است. نتایج بیانگر آن است که تلفیق آموزش محیط زیست با تربیت اجتماعی می تواند زمینه شکل گیری شهروندانی آگاه، مشارکت جو و متعهد نسبت به جامعه و محیط طبیعی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

آموزش محیط زیست ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، برنامه درسی ، تربیت شهروندی ، توسعه پایدار ، دانش آموزان