ارزیابی تاثیر روش های یادگیری فعال بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، بر مشارکت مستقیم و هدفمند دانش آموزان در فرایند یادگیری تاکید دارد و آنان را از دریافت کنندگان منفعل اطلاعات به یادگیرندگانی فعال، جست وجوگر و مسئول در فرایند آموزشی تبدیل می کند. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی تاثیر روش های یادگیری فعال بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و با رویکرد مروری انجام شده و اطلاعات مورد نیاز با استفاده از مطالعه منابع کتابخانه ای، کتاب ها، مقالات علمی و پژوهش های انجام شده در حوزه یادگیری فعال، انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله، بحث گروهی، یادگیری مبتنی بر پروژه، آموزش همتایان، بازی های آموزشی و یادگیری مبتنی بر فعالیت می تواند با افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت احساس شایستگی، ایجاد فرصت برای انتخاب و تصمیم گیری، افزایش تعامل اجتماعی و فراهم کردن بازخورد مستمر، زمینه افزایش انگیزش تحصیلی را فراهم کند. همچنین، یادگیری فعال با درگیر کردن فرایندهای شناختی سطح بالاتر، موجب تعمیق یادگیری، افزایش ماندگاری مطالب، تقویت مهارت حل مسئله و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. نتایج نشان می دهد که اثربخشی این روش ها زمانی بیشتر خواهد بود که معلم نقش تسهیل گر داشته باشد، فعالیت های آموزشی متناسب با سطح توانایی دانش آموزان طراحی شوند و محیط کلاس از نظر روانی و اجتماعی برای مشارکت دانش آموزان مناسب باشد. بر اساس یافته ها، استفاده هدفمند و مستمر از روش های یادگیری فعال می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و بهبود هم زمان انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، روش های تدریس ، یادگیری مشارکتی ، آموزش دانش آموزمحور