تاثیر رویکرد تدریس مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر بر انگیزه و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

هوش های چندگانه گاردنر یکی از تاثیرگذارترین نظریه های روان شناسی تربیتی در دهه های اخیر است که بر اساس آن، هوش انسان تنها به توانایی های کلامی و ریاضی محدود نمی شود، بلکه شامل ابعاد متنوعی همچون هوش موسیقیایی، حرکتی-جسمانی، میان فردی، درون فردی، طبیعت گرا و فضایی است (Gardner, ۲۰۱۱). این نظریه انقلابی در نظام های آموزشی جهان ایجاد کرد و به معلمان این امکان را داد که با نگاه تازه ای به تفاوت های فردی دانش آموزان بنگرند (Armstrong, ۲۰۰۹). در ایران، دوره ابتدایی به عنوان حساسترین دوره شکل گیری هویت تحصیلی و خودپنداره دانش آموزان، بیش از هر دوره دیگری نیازمند بهره گیری از رویکردهای نوین تدریس است (محمدی و حسینی، ۱۴۰۲). پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکرد تدریس مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر بر انگیزه و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که معلمانی که تدریس خود را بر اساس شناسایی و تقویت انواع هوش های دانش آموزان طراحی می کنند، به طور معناداری باعث افزایش انگیزه درونی، خودپنداره مثبت تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری می شوند (کریمی، ۱۴۰۲؛ زارع و همکاران، ۱۴۰۳). همچنین، بهره گیری از فعالیت های متنوع متناسب با هوش های مختلف (مانند کار گروهی برای هوش میان فردی، نقاشی و تجسم برای هوش فضایی، حرکت و نمایش برای هوش جسمانی-حرکتی) نقش بسزایی در کاهش خستگی تحصیلی و افزایش لذت از یادگیری دارد (نوروزی، ۱۴۰۴؛ احمدی، ۱۴۰۳). این پژوهش به روش مروری و با استفاده از منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده و نتایج آن نشان می دهد که توانمندسازی معلمان در زمینه شناسایی و بهره گیری از هوش های چندگانه، یکی از ضروری ترین اقدامات برای ارتقای کیفیت آموزشی و بهبود سلامت روانی-تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. (Sellars, ۲۰۰۸؛ Arns, ۲۰۲۱؛ کریمی و رضایی، ۱۴۰۴)

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه گاردنر ، انگیزه تحصیلی ، خودپنداره تحصیلی ، دوره ابتدایی ، روش تدریس