مروری بر روش تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی و تاثیر آن بر روند یاددهی و یادگیری دانش آموزان

تحولات سریع فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات بنیادینی روبه رو ساخته است. در این میان، هوش مصنوعی )Artificial Intelligence: AI) به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوظهور، فرصت های تازه ای برای بهبود کیفیت تدریس، ارتقای یادگیری، شخصی سازی آموزش و افزایش اثربخشی فرآیندهای آموزشی فراهم کرده است. هدف از این مقاله، مرور جامع پژوهش های انجام شده درباره روش تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی و بررسی تاثیر آن بر روند یاددهی و یادگیری دانش آموزان است. این پژوهش از نوع مروری توصیفی بوده و با بررسی یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، ابعاد مختلف کاربرد هوش مصنوعی در آموزش مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان می دهد که استفاده از سامانه های هوشمند آموزشی، یادگیری تطبیقی، سیستم های توصیه گر آموزشی، دستیارهای هوشمند، ارزیابی هوشمند، تحلیل داده های یادگیری و ابزارهای تولید محتوای آموزشی موجب افزایش کیفیت آموزش، بهبود عملکرد تحصیلی، ارتقای انگیزش، تقویت یادگیری عمیق، افزایش مشارکت دانش آموزان و کاهش تفاوت های فردی در یادگیری می شود. همچنین، هوش مصنوعی با فراهم کردن امکان ارائه بازخورد فوری، طراحی مسیرهای یادگیری متناسب با ویژگی های هر دانش آموز و تحلیل مستمر عملکرد آنان، زمینه تحقق آموزش شخصی سازی شده را فراهم کرده است. با وجود این مزایا، چالش هایی نظیر حفظ حریم خصوصی، امنیت اطلاعات، سوگیری الگوریتم ها، شکاف دیجیتال، هزینه های زیرساختی، کمبود آموزش معلمان و ملاحظات اخلاقی همچنان از موانع اصلی توسعه این فناوری در مدارس محسوب می شوند. یافته های مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی جایگزین معلم نخواهد شد، بلکه نقش معلمان را از انتقال دهنده اطلاعات به طراح، هدایتگر، تسهیل گر و مربی یادگیری تغییر می دهد. در نهایت، موفقیت روش تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی مستلزم توسعه زیرساخت های فناوری، ارتقای سواد دیجیتال معلمان، تدوین سیاست های آموزشی مناسب و رعایت اصول اخلاقی در استفاده از فناوری های هوشمند است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روش تدریس ، یاددهی ، یادگیری ، آموزش هوشمند ، یادگیری شخصی سازی شده ، دانش آموزان ، فناوری آموزشی