کاربرد هوش مصنوعی در بهینه سازی توزیع برق مبتنی بر انرژی های نوین: رویکردی برای توسعه پایدار

این پژوهش با هدف توسعه یک چارچوب ترکیبی مبتنی بر منطق فازی، یادگیری ماشین و بهینه سازی چندهدفه برای مدیریت عدم قطعیت و ارتقای پایداری در توزیع برق مبتنی بر انرژی های نوین انجام شد. روش تحقیق با استفاده از داده های تولید و مصرف برق خورشیدی و بادی در بازه زمانی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ طراحی گردید. مدل پیشنهادی توانست دقت پیش بینی بار شبکه را به طور چشمگیری افزایش دهد (کاهش RMSE از ۱۰.۲ به ۳.۹ و افزایش R² از ۰.۷۹ به ۰.۹۳) و میانگین کاهش تلفات شبکه را به ۹.۱٪ برساند. همچنین، شاخص های پایداری شامل کاهش انتشار کربن (۷.۴٪) و افزایش بهره وری انرژی (حدود ۸٪) بهبود یافتند. نوآوری اصلی پژوهش در ادغام همزمان مدیریت ریسک، کارایی و پایداری در یک چارچوب یکپارچه است که قابلیت تکرار و تعمیم به مناطق مختلف را دارد. این چارچوب می تواند به عنوان ابزاری کاربردی برای سیاست گذاران و بهره برداران صنعتی در جهت دستیابی به توسعه پایدار و افزایش تاب آوری شبکه های برق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، منطق فازی ، ارزیابی ریسک ، توسعه پایدار ، بهینه سازی ، یادگیری ماشین ، انرژی های تجدیدپذیر ، کارایی شبکه برق