کاربرد روش های نوین ارزشیابی در شناسایی نیازهای یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان

ارزشیابی آموزشی به عنوان قلب تپنده فرایند یاددهی-یادگیری، در سال های اخیر دستخوش چرخشی پارادایمیک از «ارزشیابی از یادگیری» (Assessment of Learning) به سمت «ارزشیابی برای یادگیری» (Assessment for Learning) و «ارزشیابی به عنوان یادگیری» (Assessment as Learning) شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل همه جانبه ی کاربرد روش های نوین ارزشیابی در شناسایی دقیق نیازهای شناختی دانش آموزان و در پی آن، بهبود عملکرد تحصیلی آنان تدوین گردیده است. این مقاله با اتکا به روش تحلیلی-انتقادی و بهره گیری از مبانی نظری مستحکم همچون نظریه سازنده گرایی اجتماعی ویگوتسکی، نظریه خودتنظیمی پینتریچ و نظریه بازخورد سازنده هاتی، مکانیسم های پداگوژیک ابزارهای نوین ارزیابی را مورد واکاوی قرار می دهد. بدنه اصلی مقاله در قالب سه محور کلیدی تحلیل کارکردی ابزارهای نوین ارزیابی (پوشه کار دیجیتال، ارزیابی همتایان و خودارزیابی)، تاثیر روان شناختی و شناختی این روش ها بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی، و چالش های بومی پیاده سازی این سیستم ها در ساختارهای متمرکز آموزشی (هر یک در قالب هشت بند تفصیلی و به هم پیوسته) بسط یافته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار به سمت ارزشیابی های تکوینی و پویا، از طریق ارائه بازخوردهای بهنگام، کاهش اضطراب آزمون و تقویت مهارت های فراشناختی، نقشی کلیدی در بهینه سازی عملکرد تحصیلی و هدایت یادگیری دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

روش های نوین ارزشیابی ، ارزشیابی تکوینی ، نیازهای یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، بازخورد پداگوژیک ، فراشناخت