یادگیری ترکیبی(حضوری و هوش مصنوعی ) الگوی نوین آموزشی

یادگیری ترکیبی با تلفیق آموزش حضوری و فناوری های هوشمند، یکی از رویکردهای نوین برای پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان در عصر تحول دیجیتال است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش و ظرفیت یادگیری ترکیبی مبتنی بر هوش مصنوعی در بهبود فرایند یاددهی یادگیری و شناسایی فرصت ها و چالش های آن در نظام آموزشی است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و مطالعه اسنادی انجام شده و منابع علمی فارسی مرتبط با یادگیری ترکیبی، آموزش هوشمند و کاربرد هوش مصنوعی در آموزش مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان داد که هوش مصنوعی می تواند با شخصی سازی آموزش، ارائه بازخورد سریع، تولید و تنوع بخشی به محتوا، شناسایی نیازهای یادگیری، تقویت خودتنظیمی و پشتیبانی از ارزشیابی مستمر، کیفیت فرایند آموزشی را افزایش دهد (کمالی، ۱۴۰۱؛ محمدی و همکاران، ۱۴۰۱). همچنین، یادگیری ترکیبی می تواند ضمن حفظ تعامل حضوری، انعطاف پذیری و فرصت های بیشتری برای یادگیری مستقل فراهم کند (خیری و همکاران، ۱۴۰۱). با این حال، چالش هایی مانند شکاف دیجیتال، نیاز به توانمندسازی معلمان، حریم خصوصی، وابستگی به فناوری و اعتبارسنجی خروجی های هوش مصنوعی باید مورد توجه قرار گیرد (نیک فر و رضوی، ۱۴۰۴). در مجموع، استفاده هدفمند از هوش مصنوعی در کنار آموزش حضوری می تواند زمینه شکل گیری الگویی شخصی سازی شده، انعطاف پذیر و انسان محور را فراهم کند؛ الگویی که در آن فناوری جایگزین معلم نیست، بلکه توانمندی او را در هدایت و پشتیبانی از یادگیری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش حضوری ، هوش مصنوعی ، آموزش هوشمند ، یادگیری شخصی سازی شده ، فناوری آموزشی