نقش داستان گویی آموزشی در افزایش انگیزه و ماندگاری یادگیری

داستان گویی به عنوان یکی کهن ترین شیوه های انتقال دانش و تجربه، همواره نقشی بنیادین در فرایند آموزش و پرورش داشته است. در عصر حاضر که رویکردهای نوین آموزشی بر معناپردازی و درگیری فعال یادگیرنده تاکید دارند، داستان گویی آموزشی به عنوان راهبردی کارآمد برای غنی سازی تجربه یادگیری مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله به بررسی کیفی نقش داستان گویی آموزشی در افزایش انگیزه و ماندگاری یادگیری می پردازد و ابعاد مختلف این پدیده را در بافت کلاس های درس تحلیل می کند. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی، تجارب زیسته معلمان و زبان آموزان را در مواجهه با داستان گویی آموزشی بررسی نموده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۴ معلم زبان و ۱۶ زبان آموز گردآوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون، کدگذاری و مقوله بندی شده اند. یافته ها نشان می دهد که داستان گویی آموزشی از طریق برانگیختن احساسات، ایجاد ارتباط عاطفی با محتوا و فراهم آوردن زمینه برای معناپردازی شخصی، به افزایش چشمگیر انگیزه درونی یادگیرندگان می انجامد. همچنین، ساختار روایی داستان ها با سازماندهی اطلاعات در قالبی منسجم و به یادماندنی، ماندگاری مطالب آموخته شده را به طور قابل ملاحظه ای افزایش می دهد. از منظر معلمان، داستان گویی نه تنها ابزاری برای انتقال محتوا، بلکه وسیله ای برای ایجاد کلاسی پویا، صمیمی و مشارکتی محسوب می شود. با این حال، چالش هایی نظیر زمان بر بودن طراحی داستان های آموزشی، نیاز به توانمندسازی معلمان و ملاحظات مربوط به تناسب داستان با محتوای درسی نیز شناسایی شدند. به طور کلی، نتایج این پژوهش بر پتانسیل بالای داستان گویی آموزشی به عنوان رویکردی انسان محور و اثربخش در نظام های آموزشی معاصر تاکید دارد و پیشنهادهایی برای کاربرد گسترده تر آن در حوزه های مختلف آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی آموزشی ، انگیزه یادگیری ، ماندگاری یادگیری ، آموزش کیفی ، درگیری عاطفی ، روایت پردازی