نقش سنجش تکوینی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

سنجش تکوینی به عنوان یکی از موثرترین سازوکارهای ارزشیابی، نقشی بنیادین در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان به کارگیری سنجش تکوینی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های سوم تا ششم ابتدایی شهرستان نمین است که نمونه ای به روش تصادفی خوشه ای از میان آن ها انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته سنجش تکوینی و معدل تحصیلی به عنوان شاخص پیشرفت، گردآوری و با آزمون های آماری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میان سنجش تکوینی و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و مولفه های بازخورد مستمر، خودارزیابی و مشارکت دانش آموز در فرایند یادگیری، بیش ترین سهم را در این رابطه دارا هستند. بر اساس نتایج، به کارگیری مستمر سنجش تکوینی ضمن تقویت انگیزش و درگیری تحصیلی، زمینه دستیابی به یادگیری عمیق و پایدار را در دانش آموزان ابتدایی فراهم می آورد. لذا طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در این حوزه توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

سنجش تکوینی ، پیشرفت تحصیلی ، دوره ابتدایی ، بازخورد مستمر ، یادگیری عمیق