تاثیر چت بات های همدل بر احساس تنهایی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان

گسترش فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در سال های اخیر، زمینه ظهور ابزارهای گفت وگومحوری را فراهم کرده است که می توانند علاوه بر ارائه اطلاعات آموزشی، با بهره گیری از زبان طبیعی و پاسخ های عاطفی، نوعی تعامل شبه انسانی با دانش آموزان برقرار کنند. چت بات های همدل به عنوان یکی از این فناوری ها، با تشخیص نشانه های هیجانی در پیام های دانش آموز و ارائه پاسخ های حمایتگرانه، می توانند در موقعیت هایی که دانش آموز احساس تنهایی، طردشدگی یا دشواری در برقراری ارتباط دارد، نقش یک همراه مجازی را ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر چت بات های همدل بر احساس تنهایی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از بررسی منابع و پژوهش های مرتبط انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعامل هدایت شده با چت بات های همدل می تواند از طریق فراهم کردن فرصت گفت وگو، گوش دادن بدون قضاوت، بازخورد فوری، تمرین بیان احساسات و شبیه سازی موقعیت های اجتماعی، زمینه کاهش نسبی احساس تنهایی و تقویت برخی مهارت های ارتباطی دانش آموزان را فراهم کند. با این حال، استفاده از چت بات نباید جایگزین روابط انسانی، خانواده، معلم، مشاور و گروه همسالان شود؛ زیرا ارتباط واقعی دارای مولفه های عاطفی، اجتماعی و غیرکلامی پیچیده ای است که فناوری به طور کامل قادر به بازسازی آن نیست. همچنین، وابستگی بیش از حد به تعامل با چت بات ممکن است در برخی دانش آموزان به کاهش مشارکت اجتماعی واقعی منجر شود. بنابراین، بیشترین اثربخشی زمانی حاصل می شود که چت بات همدل به عنوان ابزار مکمل در کنار برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی، حمایت روان شناختی و تعاملات واقعی مدرسه به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

چت بات همدل ، هوش مصنوعی ، احساس تنهایی ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ، تعامل اجتماعی ، حمایت عاطفی ، آموزش هوشمند