اهمیت آموزش هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه با اختلال ریاضی

اختلال ریاضی یا دیسکلکولیا یکی از اختلالات یادگیری عصبی رشدی است که می تواند توانایی دانش آموزان در درک مفاهیم عددی، انجام محاسبات و حل مسائل ریاضی را تحت تاثیر قرار دهد و در دوره متوسطه، به دلیل افزایش پیچیدگی مطالب درسی، پیامدهای آن بیش از پیش آشکار می شود. تداوم تجربه شکست و دشواری در درس ریاضی ممکن است با افزایش اضطراب، کاهش خودکارآمدی تحصیلی، افت انگیزه و شکل گیری نگرش منفی نسبت به یادگیری همراه باشد و در نتیجه، روند پیشرفت تحصیلی دانش آموز را با چالش مواجه سازد. در این میان، هوش هیجانی با تاکید بر مهارت هایی همچون خودآگاهی، مدیریت و تنظیم هیجانات، تحمل ناکامی، همدلی و برقراری ارتباط موثر، می تواند زمینه مناسبی برای مقابله سازنده با فشارهای تحصیلی و افزایش مشارکت دانش آموزان در فرایند یادگیری فراهم کند. این مقاله مروری با روش کتابخانه ای و با بهره گیری از منابع علمی و پژوهش های معتبر، به بررسی تاثیر آموزش هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه مبتلا به اختلال ریاضی می پردازد. یافته های مطالعات نشان می دهد که تقویت مهارت های هیجانی و اجتماعی می تواند از طریق کاهش هیجانات منفی مرتبط با یادگیری، افزایش خودتنظیمی، تقویت خودکارآمدی و بهبود انگیزه تحصیلی، شرایط مطلوب تری برای یادگیری ریاضی ایجاد کند و در کنار مداخلات آموزشی تخصصی، به بهبود عملکرد تحصیلی این دانش آموزان کمک نماید. همچنین، نقش معلمان و مشاوران در ایجاد محیطی حمایتگر، کاهش ترس از اشتباه، ارائه بازخورد سازنده و آموزش راهبردهای مدیریت هیجان، در اثربخشی این رویکرد اهمیت ویژه ای دارد. بنابراین، توجه همزمان به نیازهای شناختی و هیجانی دانش آموزان دارای اختلال ریاضی و گنجاندن مولفه های آموزش هوش هیجانی در برنامه های حمایتی مدارس می تواند رویکردی ارزشمند برای ارتقای عملکرد تحصیلی، افزایش تاب آوری و فراهم کردن فرصت یادگیری موثرتر برای آنان باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال ریاضی ، دیسکلکولیا ، هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی