بررسی نقش میانجی خودکارآمدی دیجیتال در رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی و رهبری تحول آفرین معلمان در مدرسه

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، استفاده از فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی را به یکی از مولفه های اساسی ارتقای کیفیت آموزش تبدیل کرده است. در این میان، بهره گیری موثر معلمان از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند زمینه ساز بهبود فرایند تدریس، تصمیم گیری آموزشی و توسعه مهارت های حرفه ای آنان باشد. با این حال، صرف استفاده از فناوری تضمین کننده بروز رفتارهای رهبری تحول آفرین نیست و عوامل روان شناختی و فردی نقش مهمی در تبدیل ظرفیت های فناوری به عملکردهای آموزشی ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی دیجیتال در رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی و رهبری تحول آفرین معلمان در مدرسه انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل معلمان مدارس بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد استفاده از هوش مصنوعی، خودکارآمدی دیجیتال و رهبری تحول آفرین گردآوری می شود. انتظار می رود نتایج پژوهش نشان دهد که استفاده از هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی دیجیتال معلمان دارد و خودکارآمدی دیجیتال نیز به طور مستقیم رهبری تحول آفرین آنان را تقویت می کند. همچنین پیش بینی می شود خودکارآمدی دیجیتال نقش میانجی معناداری در رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی و رهبری تحول آفرین ایفا کند؛ به گونه ای که افزایش اعتماد معلمان به توانایی های دیجیتال خود، اثرات استفاده از فناوری های هوشمند را بر رفتارهای رهبری آموزشی تقویت نماید. یافته های این پژوهش می تواند راهنمای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و برنامه ریزان توسعه حرفه ای معلمان در طراحی برنامه های توانمندسازی دیجیتال و گسترش کاربرد هوش مصنوعی در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودکارآمدی دیجیتال ، رهبری تحول آفرین ، معلمان ، مدرسه ، تحول دیجیتال ، آموزش