بررسی تحلیلی شیوه ی فتومونتاژ در عکاسی

فتومونتاژ به عنوان یکی از پیشروترین شیوه های بیانی در دنیای هنرهای تجسمی، فراتر از یک فن ساده ترکیب تصاویر، ابزاری برای بازتعریف واقعیت و به چالش کشیدن ادراک بیننده است. این پژوهش با هدف واکاوی عمیق جایگاه فتومونتاژ در عکاسی، به بررسی سیر تحول این هنر از دوران آنالوگ تا عصر دیجیتال می پردازد. در این مقاله، چگونگی تولید معنا از طریق کنار هم قرار دادن عناصر ناهمگون و نقش هنرمند در بازسازی جهان ذهنی مورد مطالعه قرار می گیرد. روش تحقیق در این نوشتار، توصیفی-تحلیلی با تکیه بر منابع کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که فتومونتاژ با شکستن وحدت زمان و مکان در عکاسی سنتی، امکان بیان مفاهیم پیچیده سیاسی، اجتماعی و سورئالیستی را فراهم می آورد. این شیوه نه تنها به عنوان یک روش فنی، بلکه به عنوان یک زبان بصری مستقل، مرزهای میان حقیقت و خیال را درنوردیده است.

کلیدواژه ها:

فتومونتاژ ، عکاسی خلاق ، ترکیب بندی بصری ، دادائیسم ، واقعیت گرایی ، تصویرسازی معاصر.