بررسی نقش فناوری آموزشی در یادگیری عمیق دانش آموزان

تحولات سریع علمی و گسترش ابزارهای دیجیتال، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در روش های تدریس و یادگیری روبه رو کرده است. آموزش سنتی که بیشتر بر پایه انتقال مستقیم اطلاعات، حفظ طوطی وار و ارزشیابی های مبتنی بر بازشناسی مفاهیم شکل گرفته بود، دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده عصر حاضر نیست. در برابر یادگیری سطحی، مفهوم یادگیری عمیق به عنوان رویکردی مطرح است که در آن دانش آموزان به درک معنایی، سازمان دهی مجدد ساختارهای شناختی، تفکر انتقادی، حل مسئله و کاربست مفاهیم در موقعیت های نوین دست می یابند. فناوری آموزشی به عنوان مطالعه و عمل اخلاقی در تسهیل یادگیری و بهبود عملکرد از طریق ایجاد، کاربرد و مدیریت فرایندها و منابع فناورانه مناسب، نقشی تعیین کننده در گذر از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق ایفا می کند. هدف این پژوهش، بررسی جامع نقش فناوری آموزشی در تسهیل و تعمیق یادگیری دانش آموزان با اتکا به مبانی نظری و شواهد تجربی است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که تلفیق اصولی ابزارهای فناورانه از جمله چندرسانه ای های تعاملی، سیستم های مدیریت یادگیری، واقعیت افزوده و مجازی، شبیه سازها و سکوهای یادگیری مشارکتی، از طریق کاهش بار شناختی بیرونی، ارتقای تعامل فعال، شخصی سازی مسیر یادگیری و فراهم سازی بازخورد فوری، موجب تعمیق یادگیری می شود. در پایان، راهکارهای کاربردی برای مدیران، معلمان و سیاست گذاران آموزش و پرورش جهت به کارگیری بهینه فناوری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، یادگیری عمیق ، پردازش اطلاعات ، چندرسانه ای تعاملی ، آموزش و پرورش ، بار شناختی ، تفکر انتقادی