راهکارهای مدیریت شهری در کنترل پراکنش در حاشیه شهرها

توسعه فیزیکی شتابان و نامتعادل شهرها، پیامدهای نامطلوب اقتصادی، اجتماعی و کالبدی داشته است. یکی از آثار و پیامدهای توسعه فیزیکی ناموزون و نامتعادل شهری، حاشیه نشینی و اسکان غیررسمی است. «حاشیه نشینی، دو وجه بیرونی و درونی دارد. معمولا وجه بیرونی و ظاهر آن مورد توجه عموم مردم و مبنای قضاوت درباره این پدیده است. افراد در این وضعیت در مناطقی اقامت می کنند که با جامعه میزبان ارتباط کمی دارند و بین محل سکونت آنها و منطقه اصلی شهر نوعی جدایی وجود دارد. این امر ممکن است به دلیل وضعیت نامطلوب اقتصادی و عدم توانایی مالی خانواده ها باشد که به علت هزینه های بالای زندگی قادر به زندگی در مناطق اصلی شهر نیستند. عدم مشارکت، احساس تبعیض، نداشتن روحیه تعلق شهروندی، کامروایی معوق و ... از ویژگیهای عمده شخصیتی حاشیه نشینان است. حاشیه نشین این احساس را دارد که شهر خانه او نیست، اگر چه خانه او در شهر است و لذا پیوسته در تضاد میان عینیت و ذهنیت به سر می برد. در بیشتر شهرها، ساکنان مناطق حاشیه نشین از فرآیندهای تصمیم گیری شهری کاملا محروم هستند. آن ها نه تنها نماینده سیاسی ندارند، بلکه در برنامه ریزی های توسعه ای نیز نظری از آن ها گرفته نمی شود. این انحصار تصمیم گیری، معماری و برنامه ریزی را از نیازهای واقعی جامعه جدا می کند و سیاست ها را ناکارآمد می سازد

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، کنترل پراکنش ، حاشیه شهرها