مدیریت مطلوب برای کاهش خطر مخاطرات محیطی و واکنش اضطراری در شهرها در مقابله با بحران

امروزه مدیریت بحران عبارت است از مجموعه فعالیت های اجرایی و تصمیم گیری های مدیریتی و سیاسی وابسته به مراحل مختلف و کلیه سطوح بحران، در جهت نجات، کاهش ضایعات و خسارات، جلوگیری از وقفه زندگی، تولید و خدمات، حفظ ارتباطات، حفظ محیط زیست و بالاخره ترمیم و بازسازی خرابی ها. و هر وضعیتی که به طور اضطراری سازمان را از نظر ایمنی، بهداشت و محیط زیست به خطر بیاندازد مانند هر نوع وضعیتی که باعث بروز بیماری ها، جراحات، آتش سوزی و حوادث می شود و همچنین منجر به آلودگی هوا، خاک، آب و یا تخریب غیر قابل جبران در محیط زیست گردد. شرایطی است که در اثر آن افراد یا تاسیسات در معرض خطر جدی قرار می گیرند. این شرایط اغلب در اثر نقص دستگاه ها و یا خطاهای انسانی بوقوع می پیوندد. همچنین سبب بروز آن ممکن است بلایای طبیعی باشد. هر نوع آتش سوزی، انفجار، ریزش و نشت مواد شیمیایی و سمی و خطرناک، ریزش آوار، حوادث گروهی، حوادث دستگاهی، زلزله، سیل و... شرایط اضطراری محسوب می شوند. در یک شرایط بحرانی، مدیر باید بتواند بحران را به اجزای آن تقسیم کرده و آن ها را مدیریت کند. از نظر عملیاتی نیز بحران را می توان به صورت یک سیستم، تجزیه و تحلیل کرد که در آن دو سری عوامل مختلف وجود دارد: یکی محیط یا ساختار سیستم و دیگری عوامل(داده ها، ستاده ها و بازخورد) که باعث بحران می شوند. تعیین اینکه کدامیک از عوامل و عناصر تشکیل دهنده سیستم در مقابل بحران آسیب پذیری و تاثیرپذیری بیشتری دارد، یکی از وظایف اولیه تحقیق و پژوهش مدیریت بحران است.

کلیدواژه ها:

مدیریت مطلوب ، مخاطرات ، واکنش اضطراری