درماندگی و عقب ماندگی آموزش وپرورش در کاربست وسایل کمک آموزشی نوین

تحول فناوری و گسترش ابزارهای دیجیتال، ماهیت فرایند یاددهی یادگیری را دستخوش تغییر کرده است؛ بااین حال، وجود تجهیزات و فناوری به تنهایی به معنای تحقق آموزش فناورانه نیست. یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی، شکاف میان دسترسی به وسایل کمک آموزشی نوین و میزان کاربست واقعی آنها در فرایند تدریس است. مقاله حاضر با هدف بررسی علل درماندگی و عقب ماندگی آموزش وپرورش در استفاده موثر از وسایل کمک آموزشی نوین و تبیین راهکارهای برون رفت از این وضعیت، با رویکرد مروری توصیفی تدوین شده است. در این مطالعه، منابع داخلی مرتبط با علل عدم استفاده معلمان از وسایل کمک آموزشی، عوامل موثر بر عدم کاربست فناوری در جریان یاددهی یادگیری و مطالعات جدید درباره این مسئله، همراه با نظریه پذیرش فناوری دیویس بررسی و به صورت تحلیلی تلفیق شده اند. یافته های مطالعات نشان می دهد عدم استفاده از وسایل کمک آموزشی نوین پدیده ای تک علتی نیست، بلکه حاصل تعامل عوامل فردی، سازمانی، زیرساختی، فرهنگی و سیاستی است. ضعف مهارت های فناورانه معلمان، کمبود آموزش ضمن خدمت کاربردی، نگرش سنتی نسبت به تدریس، دشواری دسترسی یا نگهداری تجهیزات، کمبود زمان، ضعف پشتیبانی فنی و آموزشی و نبود نظام انگیزشی موثر از جمله عوامل مهم هستند. بر اساس مدل پذیرش فناوری، ادراک سودمندی و سهولت استفاده نیز در شکل گیری قصد و رفتار واقعی کاربران نقش دارند. بنابراین، تحول فناورانه آموزش وپرورش مستلزم عبور از رویکرد «تجهیزمحور» و حرکت به سوی رویکرد «کاربست محور» است؛ رویکردی که توسعه شایستگی های دیجیتال معلمان، اصلاح فرهنگ سازمانی، پشتیبانی مستمر و بازطراحی روش های تدریس را به طور همزمان دنبال کند.

کلیدواژه ها:

وسایل کمک آموزشی نوین ، فناوری آموزشی ، یاددهی یادگیری ، پذیرش فناوری ، معلمان ، تحول آموزشی ، آموزش وپرورش