اثربخشی روش قصه گویی قرآنی در تعمیق باورهای دینی دانش آموزان امروزی

قصه گویی قرآنی به عنوان یکی از کهن ترین و در عین حال زنده ترین شیوه های انتقال مفاهیم دینی و تربیتی، از دیرباز جایگاهی بی بدیل در فرهنگ اسلامی داشته است. قرآن کریم با بهره گیری هنرمندانه از ظرفیت روایت و داستان، توانسته است پیام های عمیق اعتقادی، اخلاقی و تربیتی خود را در قالبی جذاب، ماندگار و تاثیرگذار به مخاطب منتقل سازد. مقاله حاضر با هدف واکاوی اثربخشی روش قصه گویی قرآنی در تعمیق باورهای دینی دانش آموزان دوره متوسطه، به بررسی ابعاد گوناگون این شیوه تربیتی پرداخته است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری مرتبط با روان شناسی تربیتی، علوم قرآنی و فلسفه آموزش، به دنبال پاسخ گویی به این پرسش اساسی است که قصه گویی قرآنی تا چه اندازه می تواند در تقویت ایمان، تثبیت باورهای دینی و شکل دهی هویت مذهبی نسل نوجوان نقش آفرین باشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که قصه های قرآنی با ویژگی هایی همچون عینیت بخشی به مفاهیم انتزاعی، ایجاد ارتباط عاطفی میان مخاطب و شخصیت های داستانی، الگودهی رفتاری از طریق معرفی اسوه های الهی و عبرت آموزی تاریخی، ظرفیتی بی نظیر برای نهادینه سازی ارزش های دینی در ذهن و جان نسل جوان دارند. همچنین نتایج تحلیل محتوای آیات قصص قرآنی و شیوه های روایت گری قرآنی حاکی از آن است که این کتاب آسمانی با رعایت ظرافت های ادبی، روان شناختی و تربیتی، الگویی جامع و ماندگار برای تربیت دینی ارائه کرده است. در پایان، ضمن ارائه الگویی عملی برای بهره گیری از روش قصه گویی قرآنی در کلاس درس دینی، پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان، طراحان آموزشی و برنامه ریزان تربیتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی قرآنی ، تربیت دینی ، باورهای دینی ، داستان های قرآن ، هویت مذهبی ، الگودهی ، عبرت آموزی ، روش تدریس.