از کلاس ایستا تا یادگیری پویا، واکاوی مدل آموزش معکوس در عصر دیجیتال

با گسترش زیرساخت های دیجیتال و دگرگونی الگوهای ارتباطی نسل جدید، الگوی سنتی تدریس که در آن معلم انتقال دهنده یک سویه دانش و دانش آموز دریافت کننده منفعل است، دیگر پاسخگوی نیازهای یادگیری در عصر کنونی نیست. مقاله حاضر به بررسی مدل آموزش معکوس می پردازد؛ رویکردی نوظهور در طراحی تجربه یادگیری که با بهره گیری هدفمند از فناوری های دیجیتال، ساختار کلاس درس را دگرگون ساخته و مرز میان آموزش در خانه و یادگیری در مدرسه را بازتعریف می کند. در این الگو، دانش آموزان پیش از جلسه کلاسی از طریق محتوای چندرسانه ای تعاملی، ویدئوهای آموزشی و منابع برخط با مفاهیم آشنا می شوند و زمان حضور در کلاس به فعالیت های یادگیری عمیق، حل مسئله، گفت وگو و تعامل سازنده با معلم اختصاص می یابد. پژوهش حاضر با تحلیل این تحول پارادایمی، نشان می دهد که آموزش معکوس با تغییر کارکرد کلاس درس از فضای انتقال اطلاعات به محیطی برای تفکر انتقادی و یادگیری فعال، زمینه ساز ارتقای مشارکت معنادار فراگیران، درک عمیق تر مفاهیم و در نهایت بهبود نتایج تحصیلی می شود. در فرجام مقاله، بر لزوم بازاندیشی در نقش معلم به عنوان تسهیل گر و طراح تجربه های یادگیری و نیز ضرورت زیرساخت های دیجیتالی مناسب برای تحقق این مدل تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، کلاس درس معکوس ، یادگیری دیجیتال ، محتوای چندرسانه ای آموزشی ، یادگیری فعال ، تسهیل گری آموزشی ، تعامل یادگیرنده ، فناوری های آموزشی ، طراحی تجربه یادگیری.