مقایسه تاثیر ارزشیابی توصیفی در مقابل ارزشیابی کمی بر انگیزش پیشرفت و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر ارزشیابی توصیفی در مقابل ارزشیابی کمی بر انگیزش پیشرفت و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع تحقیات شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری آن را تمامی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه گیری خوشهای چندمرحلهای و همسان سازی، ۶۰ نفر از دانش آموزان (۳۰ نفر گروه آزمایشی و ۳۰ نفر گروه کنترل) انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) و مقیاس خودپنداره تحصیلی چن و تامپسون (۲۰۰۴) استفاده شد. گروه آزمایشی ارزشیابی توصیفی (بدون نمره عددی، همراه با بازخورد کیفیی و مشارکتی) و گروه کنترل ارزشیابی کمی و نمره محور را تجربه کردند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره در نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که ارزشیابی توصیفی به طور معناداری انگیزش پیشرفت و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان را در مقایسه با ارزشیابی کمی افزایش داده است (۰.۰۰۱ > p) و اثر ارزشیابی توصیفی بر انگیزش پیشرفت با ضریب اتای ۰.۴۲ و بر خودپنداره تحصیلی با ضریب اتای ۰.۳۸ بود. بر اساس یافته ها، به معلمان و برنامه ریزان آموزشی توصیه می شود که با توجه به اثرات مثبت ارزشیابی توصیفی بر انگیزش و خودپنداره، از ارزشیابی کمی و نمره محور به سمت ارزشیابی توصیفی و بازخورد کیفیی حرکت نمایند و با ایجاد فضای غیررقابتی و حمایت گر، زمینه را برای افزایش انگیزه و اعتماد به نفس دانش آموزان فراهم آورند

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، ارزشیابی کمی ، انگیزش پیشرفت ، خودپنداره تحصیلی