بررسی رابطه بین سبک های یادگیری (واگرا، جذبکننده و…) با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس فیزیک

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های یادگیری (واگرا، جذبکننده، همگرا و انطباقیابنده) با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس فیزیک انجام شد. این مطالعه از نوع تحقیقات همبستگی بود و جامعه آماری آن را تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنها نمونه ای به حجم ۳۸۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری کلب (نسخه ۳.۱) و معدل نیمسال اول درس فیزیک به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. روایی و پایایی ابزارها با استفاده از روش های تحلیل عاملی تاییدی و آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس یکراهه و رگرسیون گام به گام در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های یادگیری واگرا و جذبکننده با پیشرفت تحصیلی در فیزیک رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که سبک همگرا رابطه منفی و معنادار و سبک انطباقیابنده فاقد رابطه معنادار با پیشرفت تحصیلی بود. همچنین نتایج تحلیل واریانس نشان داد که دانش آموزان با سبک یادگیری جذبکننده به طور معناداری میانگین نمرات بالاتری نسبت به سایر سبک ها کسب کردند و سبک واگرا در مرتبه بعدی قرار گرفت. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سبک های یادگیری می توانند ۳۸ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی در فیزیک را تبیین نمایند و سبک جذبکننده با ضریب بتای ۰.۴۲ به عنوان قوی ترین پیش بینی کننده شناسایی شد. بر اساس یافته ها، به معلمان فیزیک توصیه می شود که با شناسایی سبک های یادگیری دانش آموزان، روش های تدریس خود را متناسب با آنها طراحی نمایند و برای دانش آموزان با سبک همگرا که در دروس مفهومی مانند فیزیک با چالش مواجه هستند، برنامه های آموزشی مکمل تدوین کنند. همچنین پیشنهاد می شود که در کتب درسی و راهنمای تدریس فیزیک، فعالیت های متنوعی متناسب با تمام سبک های یادگیری گنجانده شود تا زمینه برای یادگیری عمیق تر و پایدارتر فراهم آید.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، کلب ، پیشرفت تحصیلی ، فیزیک