الگوی تربیت دانش آموزان برای همزیستی با هوش مصنوعی

الگوی تربیت دانش آموزان برای همزیستی با هوش مصنوعی، امروزه به یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی جهان تبدیل شده است. این مقاله با رویکردی مروری و کتابخانه ای، به بررسی چارچوب های نظری و عملیاتی می پردازد که می توانند زمینه ساز شکل گیری مهارت های لازم برای زندگی در عصر دیجیتال باشند. هدف اصلی این نوشتار، تبیین ابعاد گوناگون تربیتی است که دانش آموزان را برای درک، تعامل و مشارکت فعالانه با سیستم های هوشمند آماده می سازد. در این مسیر، بر نقش محوری مدرسه، خانواده و جامعه در ایجاد بسترهای مناسب تاکید شده است. همچنین، چالش های پیش روی این نوع تربیت، از جمله شکاف دیجیتالی و ملاحظات اخلاقی، مورد بحث قرار می گیرند. رویکرد مقاله، ارائه یک چشم انداز جامع و میان رشته ای است که از یافته های علوم تربیتی، روان شناسی شناختی و فلسفه فناوری بهره می برد. تاکید بر این است که همزیستی با هوش مصنوعی، صرفا یک مهارت فنی نیست، بلکه نوعی نگرش و سبک زندگی محسوب می شود. در نهایت، پیشنهادهایی برای بازطراحی برنامه های درسی و روش های تدریس متناسب با این الگوی نوین ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

الگوی تربیت ، دانش آموزان ، هوش مصنوعی