رابطه بین سایش اجتماعی، بی اعتمادی بین فردی و پنهان کردن دانش با خلاقیت معلمان دوره دوم متوسطه شهر اصفهان

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین سایش اجتماعی، بی اعتمادی بین فردی و پنهان سازی دانش با خلاقیت معلمان دوره دوم متوسطه شهر اصفهان انجام شد. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان دوره دوم متوسطه شهر اصفهان به تعداد ۱۶۲۶ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه ۳۱۲ نفر تعیین و به روش نمونه گیری غیرتصادفی سهمیه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از چهار پرسشنامه استاندارد شامل بی اعتمادی بین فردی مک آلیستر (۲۰۰۰)، پنهان سازی دانش پنک (۲۰۱۲)، خلاقیت ژوژ و جورج (۲۰۰۱) و سایش اجتماعی دافی و همکاران (۲۰۰۲) استفاده گردید. روایی ابزارها با استفاده از روایی محتوایی و صوری تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۹۷/۰، ۹۷/۰، ۹۱/۰ و ۹۹/۰ محاسبه شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS در دو سطح توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سایش اجتماعی ۱۸۱/۰- β=، بی اعتمادی بین فردی ۴۳۰/۰- = βو پنهان سازی دانش ۴۰۳/۰- β= بر خلاقیت معلمان تاثیر منفی و معنی داری دارند. همچنین، سایش اجتماعی از طریق نقش میانجی بی اعتمادی بین فردی و پنهان سازی دانش، تاثیر غیرمستقیم معنی داری بر خلاقیت داشت ۶۳۴/۰- β=. علاوه بر این، بین میانگین نمرات پنهان سازی دانش و خلاقیت بر اساس جنسیت و نیز نمرات خلاقیت بر اساس سن، تفاوت معنی داری مشاهده شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که جو منفی سازمانی و بین فردی و موانع ارتباطی، نقش تخریب کننده ای در فرایند خلاقیت معلمان ایفا می کنند. بنابراین، توجه به کاهش رفتارهای سایشی، تقویت اعتماد بین فردی و تسهیم دانش، برای ارتقای خلاقیت در مدارس ضروری به نظر می رسد. واژگان کلیدی: سایش اجتماعی، بی اعتمادی بین فردی، پنهان سازی دانش، خلاقیت، معلمان.

کلیدواژه ها:

سایش اجتماعی ، بی اعتمادی ، خلاقیت