بررسی رابطه احساس تعلق به مدرسه با کاهش رفتارهای پرخطردانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه احساس تعلق به مدرسه با کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان تدوین شده است. احساس تعلق به مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین سازه های محافظتی در دوره نوجوانی، بیانگر میزان پیوند عاطفی، شناختی و اجتماعی دانش آموز با محیط آموزشی، معلمان، همسالان و قواعد مدرسه است. در سال های اخیر، افزایش رفتارهای پرخطر در میان دانش آموزان از قبیل مصرف مواد، خشونت، درگیری، فرار از مدرسه، بی توجهی به قواعد، و برخی رفتارهای سلامت سازمان نایافته، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم وتربیت و روان شناسی رشد را به خود جلب کرده است. بر این اساس، بررسی عوامل پیشگیرانه ای که بتوانند از بروز این رفتارها بکاهند، اهمیت ویژه ای یافته است. این مقاله با رویکرد مروری و تحلیلی، بر پایه پژوهش های داخلی و خارجی، نشان می دهد که احساس تعلق به مدرسه از طریق افزایش احساس امنیت، حمایت اجتماعی ادراک شده، درگیری تحصیلی، پایبندی به هنجارهای مثبت مدرسه و تقویت خودکنترلی، می تواند به طور معناداری احتمال گرایش به رفتارهای پرخطر را کاهش دهد. همچنین یافته های پژوهش های مختلف حاکی از آن است که دانش آموزانی که مدرسه را محیطی پذیرا، منصفانه و حمایتگر تجربه می کنند، کمتر در معرض آسیب های رفتاری و هیجانی قرار می گیرند و سازگاری تحصیلی و اجتماعی بالاتری نشان می دهند. مرور مطالعات نشان می دهد که این رابطه در بافت های فرهنگی مختلف نیز تکرار شده و از سطح همبستگی ساده فراتر رفته و در برخی مطالعات، نقش پیش بین و محافظتی تعلق به مدرسه در برابر انواع رفتارهای پرخطر تایید شده است. بنابراین، ارتقای احساس تعلق به مدرسه می تواند یکی از راهبردهای عملی برای پیشگیری از رفتارهای پرخطر و بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان