واکاوی تاثیر بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان بر افول کیفیت تدریس و تحلیل رفتگی عملکرد حرفه ای معلمان

بی انگیزگی تحصیلی در نظام های آموزشی معاصر، دیگر یک اختلال رفتاری فردی محسوب نمی شود، بلکه به یک آسیب شناسی سازمانی تبدیل شده است که کل اکوسیستم مدرسه را دچار اختلال می کند. این مقاله با بهره گیری از نظریه های خودتعیین گری (Deci & Ryan)، نظریه انتظار-ارزش (Eccles) و مدل فرسودگی شغلی ماسلاچ (Maslach Burnout Inventory)، به دنبال کشف مکانیسمی است که طی آن، سکوت، انفعال و بی تفاوتی دانش آموزان، به عنوان یک «پاداش منفی» عمل کرده و به تدریج ساختار شناختی، عاطفی و رفتاری معلم را دستخوش تغییر می کند. یافته های نظری این پژوهش نشان می دهد که بی انگیزگی دانش آموزان، نه تنها معلم را به سمت روش های سنتی و غیرخلاقانه سوق می دهد، بلکه باعث کاهش چشمگیر «خودکارآمدی تدریس» (Teaching Self-Efficacy) و افزایش «بی گانگی شغلی» در میان معلمان می گردد. در نهایت، مقاله با ارائه یک مدل سیستمی برای خروج از این چرخه معیوب، بر ضرورت توانمندسازی روانی معلمان در کنار اصلاح محتوای درسی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، کیفیت تدریس ، فرسودگی شغلی ، خودکارآمدی معلم ، نظریه خودتعیین گری.