رابطه کیفیت ارتباط والدین و فرزندان با انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

ارتباط میان والدین و فرزندان به عنوان اولین و پایدارترین عامل جامعه پذیری نقش بی بدیلی در ابعاد مختلف رشد شناختی عاطفی و تحصیلی دانش آموزان دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه کیفیت ارتباط والدین و فرزندان با انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. روش پژوهش توصیفی از نوع مروری تحلیلی است. داده ها از طریق مطالعه کتاب ها مقالات علمی پژوهشی و منابع معتبر داخلی و خارجی مرتبط با روان شناسی تربیتی خانواده و آموزش گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که ابعاد مثبت ارتباط والدین و فرزندان مانند پذیرش حمایت عاطفی صمیمیت و گفتگوهای سازنده رابطه مثبت و معناداری با انگیزش تحصیلی درونی دانش آموزان و در نتیجه بهبود پیشرفت تحصیلی آنان دارد. در مقابل ابعاد منفی ارتباط نظیر تعارض طرد و کنترل شدید به کاهش انگیزش تحصیلی اضطراب و افت تحصیلی منجر می شود. کیفیت پیوند عاطفی خانواده با ایجاد حس امنیت روانی زمینه را برای خودکارآمدی خودتنظیمی و تلاش بیشتر در انجام فعالیت های درسی فراهم می سازد. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که بهبود مهارت های ارتباطی والدین از طریق آموزش های رسمی و غیررسمی می تواند انگیزش تحصیلی و موفقیت آموزشی دانش آموزان را به طور چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

ارتباط والدین و فرزندان ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، امنیت روانی ، خودکارآمدی