یادگیری خودتنظیم در محیط های ترکیبی آموزش زبان انگلیسی

خودتنظیمی در یادگیری به عنوان یکی از مولفه های اساسی موفقیت تحصیلی، در سال های اخیر توجه گسترده ای را در حوزه آموزش زبان انگلیسی به خود جلب کرده است. در محیط های ترکیبی که تلفیقی از آموزش حضوری و آنلاین را ارائه می دهند، ماهیت یادگیری دستخوش تحولاتی بنیادین شده و نیازمند راهبردهای جدیدی از سوی فراگیران است. این مقاله با رویکردی مروری و کتابخانه ای، به بررسی نقش و جایگاه یادگیری خودتنظیم در این فضاهای آموزشی نوظهور می پردازد. هدف اصلی، گردآوری و تحلیل یافته های پژوهش های پیشین به منظور ترسیم تصویری روشن از چالش ها و فرصت های پیش روی زبان آموزان است. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می شود که محیط های ترکیبی، با کاهش نظارت مستقیم معلم، استقلال عمل بیشتری به فراگیر بخشیده و در عین حال مسئولیت مدیریت فرایند یادگیری را نیز به او محول می کنند. از این رو، توانایی برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی بر یادگیری خویش، به عاملی تعیین کننده در بهره وری از این دوره ها تبدیل می شود. با وجود گسترش روزافزون این نوع آموزش ها، هنوز ابهامات زیادی در مورد چگونگی پرورش و کاربست مولفه های خودتنظیمی در بستر ترکیبی وجود دارد. این مقاله می کوشد تا با مرور نظام مند ادبیات موجود، شکاف های دانش در این حوزه را شناسایی کرده و مسیرهایی را برای پژوهش های آتی ترسیم نماید. در نهایت، این مرور نشان خواهد داد که یادگیری خودتنظیم نه یک ویژگی ذاتی، بلکه مهارتی اکتسابی و قابل آموزش است که تحت تاثیر عوامل فردی، اجتماعی و فنی قرار دارد. با این حال، بسیاری از پژوهش ها به نتایج متناقضی دست یافته اند که نشان از پیچیدگی این سازه در بسترهای ترکیبی دارد. به نظر می رسد که عوامل واسطه ای متعددی در این رابطه نقش ایفا می کنند که تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. بنابراین، نیاز به یک چارچوب نظری جامع که بتواند تمامی ابعاد این پدیده را پوشش دهد، بیش از پیش احساس می شود. این مرور تلاش دارد تا با تجمیع شواهد موجود، گامی در جهت پر کردن این خلا نظری بردارد و افق های جدیدی را پیش روی متخصصان و دست اندرکاران این عرصه بگشاید. در ادامه، مبانی نظری، مولفه های کلیدی، چالش های اجرایی و نقش مدرسان در این زمینه به تفصیل واکاوی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیم ، محیط های ترکیبی ، آموزش زبان انگلیسی