واکاوی رابطه بین هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی در محیط مدرسه و کلاس درس

هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی از مهم ترین مولفه های رشد همه جانبه دانش آموزان در محیط مدرسه محسوب می شوند. دانش آموزان علاوه بر یادگیری مفاهیم درسی، نیازمند توانایی شناخت و مدیریت هیجان های خود، درک احساسات دیگران، برقراری ارتباط موثر، حل تعارض و همکاری با همسالان هستند. هدف پژوهش حاضر واکاوی رابطه بین هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان در محیط مدرسه و کلاس درس است. روش پژوهش توصیفی و از نوع مروری تحلیلی است. داده ها از طریق بررسی کتاب ها، مقاله های علمی پژوهشی، پژوهش های داخلی و خارجی و منابع معتبر مرتبط با هوش هیجانی، سازگاری اجتماعی، روان شناسی تربیتی و مدیریت کلاس گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، در شناخت هیجان های خود و دیگران، کنترل خشم، تحمل ناکامی، همدلی، برقراری ارتباط و حل اختلاف ها توانمندتر هستند. این توانمندی ها زمینه ساز افزایش سازگاری اجتماعی، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، بهبود روابط با معلمان و همسالان، افزایش مشارکت کلاسی و تقویت احساس تعلق به مدرسه می شود. همچنین نقش معلم، مدیر مدرسه، مشاور، خانواده و فضای روانی کلاس در رشد هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان بسیار تعیین کننده است. نتیجه گیری کلی پژوهش آن است که آموزش هدفمند مهارت های هیجانی و اجتماعی باید به عنوان بخشی اساسی از برنامه های آموزشی و پرورشی مدارس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ، محیط مدرسه ، کلاس درس ، مهارت های اجتماعی ، سلامت روان