نقش معلم به عنوان تنظیم گر تعامل انسان و هوش مصنوعی در فرآیند آموزش و یادگیری

پیشرفت های شگرف در حوزه هوش مصنوعی و ظهور ابزارهای نوین یادگیری ماشینی، چشم انداز نظام های آموزشی را به طور بنیادین دگرگون ساخته است. ورود این فناوری ها به کلاس های درس، اگرچه فرصت های بی سابقه ای برای شخصی سازی یادگیری، دسترسی به منابع بی نهایت و افزایش کارایی فرآیندهای آموزشی فراهم آورده، اما هم زمان چالش های جدی در خصوص ماهیت تعامل انسانی، نقش پرورش دهندگی معلم و حفظ اصالت تجربه یادگیری پدید آورده است. در این میان، نقش معلم از منبع اصلی دانش به تنظیم گری هوشمند و انسانی تبدیل می شود که پل ارتباطی میان قابلیت های محاسباتی ماشین و نیازهای عاطفی، شناختی و اجتماعی یادگیرنده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی به بررسی ابعاد گوناگون ایفای نقش تنظیم گری توسط معلم در مواجهه با هوش مصنوعی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که معلم در سه سطح راهبردی، میانی و خرد به عنوان تنظیم گر الگوریتم، تنظیم گر محتوا و تنظیم گر ارتباطات عاطفی عمل می کند. او نه تنها باید دانش فنی برای ارزیابی خروجی های هوش مصنوعی داشته باشد، بلکه باید توانایی تفسیر آن ها در بستر فرهنگی، اخلاقی و رشدی هر یادگیرنده را نیز دارا باشد. در این چارچوب، معلم به مثابه یک عامل انسانی، مسئولیت تصحیح سوگیری های الگوریتم، ایجاد تعادل بین خودکارسازی و تعامل انسانی، و تضمین عدالت آموزشی را بر عهده دارد. نتیجه آنکه نظام آموزشی برای بهره مندی مطلوب از هوش مصنوعی، ناگزیر به بازتعریف نقش معلم و سرمایه گذاری بر توانمندسازی او در حوزه سواد دیجیتال و هوش اخلاقی است تا تنظیم گری در تعامل انسان و ماشین، نه به خودکارسازی بی رویه، بلکه به غنی سازی همه جانبه فرآیند آموزش بینجامد.

کلیدواژه ها:

معلم ، تنظیم گر آموزشی ، هوش مصنوعی ، تعامل انسان و ماشین ، یادگیری شخصی شده ، اخلاق در آموزش ، سواد دیجیتال.