بررسی نگرش معلمان نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش

ظهور فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، تحولات گسترده ای را در ساختار و فرآیندهای نظام آموزشی ایجاد کرده است. در این میان، نگرش معلمان به عنوان مهم ترین عامل انسانی در پذیرش و کاربرد فناوری های نوین آموزشی، نقش تعیین کننده ای در موفقیت یا عدم موفقیت اجرای راهبردهای هوشمندسازی آموزش دارد. هدف مقاله حاضر، بررسی و تحلیل نگرش معلمان نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش و تبیین عوامل موثر بر پذیرش، مقاومت و بهره گیری اثربخش آنان از این فناوری است. پژوهش حاضر از نوع مروری توصیفی بوده و با بررسی و تحلیل منابع علمی موجود، ابعاد مختلف نگرش معلمان شامل ادراک سودمندی، سهولت استفاده، نگرانی های اخلاقی، آمادگی حرفه ای و تاثیر فناوری هوش مصنوعی بر نقش معلم مورد مطالعه قرار گرفته است. یافته های مطالعات نشان می دهد که نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی ترکیبی از فرصت ها و نگرانی هاست؛ به گونه ای که بسیاری از معلمان، قابلیت های این فناوری در شخصی سازی یادگیری، تسهیل طراحی آموزشی، بهبود ارزشیابی و کاهش فعالیت های تکراری را مثبت ارزیابی می کنند، اما هم زمان نگرانی هایی درباره جایگزینی نقش انسانی معلم، کاهش تعاملات اجتماعی، امنیت داده ها و فقدان آموزش های تخصصی وجود دارد. بررسی مطالعات نشان می دهد که پذیرش هوش مصنوعی صرفا تابع ویژگی های فنی فناوری نیست، بلکه به عوامل فردی، سازمانی، فرهنگی و سیاست گذاری آموزشی وابسته است. بر این اساس، توسعه نگرش مثبت و واقع بینانه در میان معلمان نیازمند برنامه های توانمندسازی حرفه ای، ایجاد زیرساخت های مناسب و تدوین چارچوب های اخلاقی برای استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نگرش معلمان ، فناوری آموزشی ، پذیرش فناوری ، آموزش هوشمند ، یادگیری دیجیتال ، تحول آموزشی