تاثیر سبک های فرزندپروری بر مشارکت تحصیلی دانش آموزان با نقش میانجی کیفیت ارتباط والدین با مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری بر مشارکت تحصیلی دانش آموزان با نقش میانجی کیفیت ارتباط والدین با مدرسه انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، بنیادی-کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ و والدین آن ها بود که از میان آن ها ۳۸۰ دانش آموز به همراه والدینشان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳)، پرسشنامه کیفیت ارتباط والدین با مدرسه (محقق ساخته) و پرسشنامه مشارکت تحصیلی (فردریکز و همکاران، ۲۰۰۴) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه با مشارکت تحصیلی و کیفیت ارتباط والدین با مدرسه رابطه مثبت و معناداری دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با مشارکت تحصیلی رابطه منفی و معناداری دارند. همچنین، کیفیت ارتباط والدین با مدرسه با مشارکت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد. نتایج تحلیل میانجی نشان داد که کیفیت ارتباط والدین با مدرسه نقش میانجی گر معناداری در رابطه بین سبک مقتدرانه و مشارکت تحصیلی (۲۲/۰- اثر غیرمستقیم) و همچنین بین سبک های مستبدانه (۱۸/۰- اثر غیرمستقیم) و سهل گیرانه (۱۶/۰- اثر غیرمستقیم) با مشارکت تحصیلی ایفا می کند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که سبک فرزندپروری مقتدرانه با افزایش کیفیت ارتباط والدین با مدرسه، به افزایش مشارکت تحصیلی دانش آموزان کمک می کند. بنابراین، پیشنهاد می شود که مدارس با برگزاری برنامه های آموزشی برای والدین در زمینه سبک های فرزندپروری موثر و بهبود ارتباط با مدرسه، به افزایش مشارکت تحصیلی دانش آموزان کمک کنند

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، مشارکت تحصیلی ، کیفیت ارتباط والدین با مدرسه ، دانش آموزان