رابطه بین مدیریت زمان در خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با تعدیل گری حمایت عاطفی والدین

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین مدیریت زمان در خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نقش تعدیل گری حمایت عاطفی والدین انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، بنیادی-کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ و والدین آن ها بود که از میان آن ها ۳۸۰ دانش آموز به همراه والدینشان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مدیریت زمان در خانواده (محقق ساخته بر اساس مدل مدیریت زمان)، پرسشنامه حمایت عاطفی والدین (محقق ساخته بر اساس مدل حمایت اجتماعی) و آزمون پیشرفت تحصیلی (محقق ساخته با تاکید بر دروس تخصصی) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مدیریت زمان در خانواده با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و با حمایت عاطفی والدین رابطه مثبت و معناداری دارد. همچنین، حمایت عاطفی والدین با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد. نتایج تحلیل تعدیل گری نشان داد که حمایت عاطفی والدین نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین مدیریت زمان در خانواده و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. به طوری که در خانواده هایی با حمایت عاطفی بالا، رابطه بین مدیریت زمان و پیشرفت تحصیلی قوی تر از خانواده هایی با حمایت عاطفی پایین بود. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که مدیریت زمان در خانواده با افزایش بهره وری و کاهش اتلاف وقت، به افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کمک می کند و این تاثیر در خانواده هایی که حمایت عاطفی والدین بالایی دارند، تقویت می شود. بنابراین، پیشنهاد می شود که والدین با ایجاد ساختار زمان بندی منظم در خانواده و افزایش حمایت عاطفی از فرزندان، به افزایش پیشرفت تحصیلی آن ها کمک کنند و مدارس با برگزاری کارگاه های آموزشی برای والدین در زمینه مدیریت زمان و حمایت عاطفی، به توانمندسازی خانواده ها در این زمینه بپردازند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان در خانواده ، پیشرفت تحصیلی ، حمایت عاطفی والدین ، دانش آموزان