تحلیل نقش میانجی خودتنظیمی در رابطه بین انگیزه تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه خودتنظیمی با انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. این مطالعه با روش توصیفی-مرندی و به صورت کتابخانه ای انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه بود و داده ها از طریق بررسی پیشینه پژوهش و ادبیات موضوع گردآوری شدند. نتایج حاصل از تحلیل مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین نشان داد که بین خودتنظیمی و انگیزه تحصیلی رابطه ای معنادار و مثبت وجود دارد؛ به طوری که دانش آموزان با خودتنظیمی بالاتر، انگیزه درونی بیشتری برای یادگیری دارند. همچنین، یافته ها حاکی از آن است که خودتنظیمی پیش بینی کننده قوی برای عملکرد تحصیلی است و نقش کلیدی در ارتقای دستاوردهای آموزشی ایفا می کند. بر اساس نتایج، تقویت مهارت های خودتنظیمی می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای بهبود انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، انگیزه تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری ، دانش آموزان