تاثیر فناوری های تعاملی بر بهبود مشارکت یادگیرندگان در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری های تعاملی بر میزان و کیفیت مشارکت یادگیرندگان در محیط های کلاسی طراحی و اجرا شده است. رویکرد غالب در نظام های آموزشی سنتی، مبتنی بر انتقال یک طرفه اطلاعات از معلم به دانش آموز بوده که غالبا به کاهش انگیزه، انفعال ذهنی و افت مشارکت فعال فراگیران منجر شده است. در سال های اخیر، ظهور فناوری های تعاملی نظیر تبلت های آموزشی، تخته های هوشمند، سامانه های پاسخ گوی کلاسی، نرم افزارهای شبیه ساز، واقعیت افزوده و ابزارهای همکاری آنلاین، چشم انداز جدیدی را در فرایند یاددهی-یادگیری گشوده است. این مقاله با روش مرور نظام مند و تحلیل کیفی یافته های پژوهش های تجربی انجام شده در دهه گذشته، به تبیین مکانیسم های تاثیرگذار این فناوری ها بر ابعاد مختلف مشارکت (رفتاری، شناختی و عاطفی) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که کاربرد هدفمند فناوری های تعاملی، از طریق افزایش بازخورد بی درنگ، شخصی سازی یادگیری، تقویت خودکارآمدی، کاهش اضطراب کلاسی و ایجاد محیط های یادگیری مبتنی بر کشف و حل مسئله، می تواند مشارکت یادگیرندگان را تا حد چشمگیری بهبود بخشد. همچنین چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت، نبود مهارت های دیجیتال در معلمان و خطر افزایش زمان صفحه نمایش نیز مورد بحث قرار گرفته است. نتیجه نهایی آنکه فناوری های تعاملی به شرط طراحی آموزشی مناسب و پشتیبانی حرفه ای معلمان، ابزاری کارآمد برای تحول مشارکت پذیری در کلاس درس محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

فناوری های تعاملی ، مشارکت یادگیرنده ، کلاس درس دیجیتال ، یادگیری فعال ، بازخورد فوری ، انگیزه تحصیلی.