ارزیابی تاثیر تدریس معکوس بر پویایی تعاملات آموزشی و سبک های مدیریت کلاس معلمان

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تاثیر تدریس معکوس بر پویایی تعاملات آموزشی و سبک های مدیریت کلاس معلمان انجام شد. تدریس معکوس به عنوان یکی از رویکردهای نوین یادگیری، با انتقال ارائه محتوای آموزشی به خارج از کلاس و اختصاص زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و یادگیری مشارکتی شناخته می شود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را معلمان مدارس تشکیل دادند که از میان آنان، نمونه ای به شیوه هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای دهی شدند. گروه آزمایش در چند جلسه آموزشی، محتوای درسی را پیش از حضور در کلاس از طریق فایل های الکترونیکی و ویدئوهای آموزشی دریافت کرد و سپس زمان حضور در کلاس به بحث گروهی، پاسخ گویی به پرسش ها، تمرین های کاربردی و تعامل فعال میان معلم و فراگیران اختصاص یافت؛ در مقابل، گروه کنترل آموزش را به شیوه متداول و سخنرانی محور دریافت کرد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه پویایی تعاملات آموزشی و پرسشنامه سبک های مدیریت کلاس استفاده شد. داده های به دست آمده با بهره گیری از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی تحلیل کوواریانس بررسی شدند و مدل تحلیل مطالب بر مقایسه نمرات پس آزمون دو گروه با کنترل اثر پیش آزمون استوار بود. یافته های پژوهش نشان داد که تدریس معکوس موجب افزایش معنادار پویایی تعاملات آموزشی در گروه آزمایش شد. همچنین، این روش زمینه گرایش بیشتر معلمان به سبک های مدیریت کلاس مشارکتی، حمایتی و دانش آموزمحور را فراهم ساخت. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که به کارگیری تدریس معکوس می تواند راهبردی موثر برای ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و بهبود مدیریت کلاس باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، پویایی تعاملات آموزشی ، مدیریت کلاس ، سبک های مدیریت کلاس ، یادگیری مشارکتی