جایگاه برنامه ریزی مشترک مدیریت و دبیران در پیشرفت مدرسه

جایگاه برنامه ریزی مشترک مدیریت و دبیران در پیشرفت مدرسه، محور اساسی تحول در نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود. این هم افزایی راهبردی، زمینه ساز خلق چشم اندازی منسجم از اهداف آموزشی و پرورشی می گردد که در سایه اشتراک دانش و تجربه، از پراکندگی زدگی و اقدامات سلیقه ای جلوگیری می کند. در چنین فرایندی، مدیریت مدرسه نقشی تسهیل گر و هماهنگ کننده دارد و دبیران نیز با ایفای نقش فعال در تصمیم سازی، از مجریان صرف به مشارکت گانی اثرگذار تبدیل می شوند. این مشارکت، ضمن افزایش تعهد حرفه ای دبیران، به بهبود مستمر کیفیت تدریس و یادگیری در کلاس درس می انجامد. برنامه ریزی مشترک، بستری برای تبادل نظر پیرامون چالش های روزمره آموزشی و یافتن راه حل های خلاقانه و بومی فراهم می آورد. همچنین، این رویکرد به مدیریت مدرسه امکان می دهد تا با نگاهی واقع بینانه تر، منابع موجود را اولویت بندی و تخصیص دهد و از موازی کاری در فعالیت ها جلوگیری نماید. از منظر جامعه شناختی، این مشارکت به تقویت سرمایه اجتماعی درون مدرسه و شکل گیری فرهنگ اعتماد و گفت وگو کمک شایانی می کند. نتیجه نهایی این هم افزایی مدیریتی-آموزشی، ارتقای شاخص های پیشرفت مدرسه در ابعاد علمی، تربیتی و فرهنگی است و مدرسه را از یک سازمان صرفا اداری به یک اجتماع یادگیرنده پویا بدل می سازد. این مقاله مروری با هدف تبیین ابعاد نظری و کاربردی این جایگاه راهبردی، به تحلیل یافته های موجود در این حوزه می پردازد و بر ضرورت نهادینه سازی این الگوی مشارکتی در نظام آموزشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی مشترک ، مدیریت ، دبیران ، پیشرفت مدرسه