نقش تعامل روان شناختی آموزگار و دانش آموز در افزایش مشارکت کلاسی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

تعامل روان شناختی میان آموزگار و دانش آموز یکی از عوامل مهم و اثرگذار بر کیفیت آموزش، افزایش مشارکت کلاسی و بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعاملات عاطفی، ارتباطی و حمایتی آموزگار در ایجاد محیط یادگیری اثربخش و تقویت انگیزش آموزشی دانش آموزان است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد کتابخانه ای انجام شده و اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی و مطالعات مرتبط با روان شناسی تربیتی و آموزش ابتدایی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که رابطه مثبت میان آموزگار و دانش آموز، از طریق ایجاد احساس امنیت روانی، افزایش اعتمادبه نفس، تقویت انگیزه یادگیری و کاهش اضطراب تحصیلی، زمینه مشارکت فعال تر دانش آموزان را در فعالیت های کلاسی فراهم می کند. همچنین، مهارت های ارتباطی، همدلی و هوش هیجانی آموزگار نقش مهمی در شکل گیری فضای مثبت آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارد. بر این اساس، توجه به ابعاد روان شناختی رابطه معلم و دانش آموز و توسعه مهارت های ارتباطی آموزگاران می تواند گامی موثر در بهبود کیفیت آموزش ابتدایی و رشد همه جانبه دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل روان شناختی ، آموزگار ابتدایی ، مشارکت کلاسی ، انگیزش یادگیری ، پیشرفت تحصیلی