نقش سبک های فرزندپروری اضطرابی در شکل گیری اختلالات خلقی و رفتارهای خودآسیب رسان در سنین بلوغ

دوره نوجوانی و سنین بلوغ به عنوان یکی از حساس ترین مراحل تحول تحولی انسان، همواره با چالش های هویتی، عاطفی و زیستی متعددی همراه است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل روان شناختی و پداگوژیک نقش سبک های فرزندپروری اضطرابی در شکل گیری اختلالات خلقی و رفتارهای خودآسیب رسان در نوجوانان تدوین شده است. سبک فرزندپروری اضطرابی که مشخصه اصلی آن کنترلگری بیش از حد، انتقال مداوم هراس های والدین به فرزند، و عدم تحمل ابهام است، مانع از شکل گیری استقلال عاطفی و خودتنظیمی هیجانی در نوجوان می شود. این نوشتار با اتخاذ رویکردی تحلیلی نشان می دهد که چگونه ساختار روانی آسیب دیده از این سبک تربیتی، در مواجهه با بحران های بلوغ دچار فروپاشی عاطفی شده و به سمت رفتارهای خودآسیب رسان سوق می یابد. یافته های این تحلیل نظری بر ضرورت بازتعریف الگوهای ارتباطی خانواده و جایگزینی رویکردهای حمایتی-تسهیل گرانه به جای رفتارهای کنترل گرانه تاکید دارد تا بستر رشد ایمن نوجوانان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

سبک فرزند پروری اضطرابی ، اختلالات خلقی ، خود تنظیمی هیجانی ، سنین بلوغ