تبیین رابطه سواد هوش مصنوعی، سواد دیجیتال و شایستگی های آینده محور با آمادگی شغلی دانش آموزان

تغییرات شتابان فناوری و ظهور بازارهای کار نوین، ضرورت تجهیز فراگیران به مهارت های سخت فناورانه و مهارت های نرم روان شناختی را دوچندان کرده است. نظام های آموزشی برای کاهش نرخ بیکاری فارغ التحصیلان و بهبود سازگاری حرفه ای نوجوانان، نیازمند درک الگوی ارتباطی میان این متغیرهای کلیدی هستند. بر این اساس، مسئله اصلی تحقیق شناسایی سهم مستقیم و غیرمستقیم هر یک از این سازه ها در پیش بینی آمادگی شغلی فراگیران است. سواد هوش مصنوعی و سواد دیجیتال اثر مستقیم و معناداری بر آمادگی شغلی دانش آموزان دارند. شایستگی های آینده محور شامل تفکر انتقادی، خودتنظیمی و انعطاف پذیری شناختی نقش واسطه ای معناداری در رابطه میان سواد فناورانه و آمادگی شغلی ایفا می کنند. نتایج تحلیل مسیر تایید کرد که هم افزایی مهارت های سخت دیجیتال و مهارت های نرم روانی، بالاترین میزان واریانس آمادگی شغلی را تبیین می کند. این نتایج بر اهمیت نگاه یکپارچه به آموزش های نوین و لزوم توجه هم زمان به ابعاد شناختی و ابزارهای هوشمند تاکید دارد. برنامه های مداخله ای مبتنی بر ارتقای تفکر الگوریتمی و تقویت خودکارآمدی دیجیتال در مدارس توصیه می شود. این اقدامات نه تنها انتقال دانش آموزان را به دنیای کار تسهیل می کند، بلکه با افزایش تاب آوری روانی، فرسودگی تحصیلی آنان را کاهش می دهد. بکارگیری این چارچوب نظری گامی موثر در جهت آماده سازی نسل جدید برای مواجهه با مشاغل نوظهور عصر هوشمند است.

کلیدواژه ها:

سواد هوش مصنوعی ، سواد دیجیتال ، شایستگی های آینده محور ، آمادگی شغلی ، دانش آموزان