تاثیر به کارگیری داستان های بومی و محلی در کتاب فارسی بر هویت یابی و علاقه به ادبیات.

داستان های بومی و محلی به عنوان بخشی از گنجینه ی فرهنگ شفاهی، نقش بی بدیلی در انتقال ارزش ها، باورها و آداب و رسوم هر منطقه دارند و می توانند پلی میان کودک و میراث فرهنگی اش ایجاد کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر گنجاندن این داستان ها در کتاب فارسی دوره ی ابتدایی بر فرایند هویت یابی فرهنگی و افزایش علاقه ی دانش آموزان به متون ادبی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی-توصیفی و با استفاده از مرور نظام مند منابع علمی، مقالات پژوهشی و اسناد مرتبط با ادبیات کودک و برنامه ریزی درسی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مواجهه ی دانش آموزان با داستان های آشنا و برگرفته از زیست بوم خود، نه تنها حس تعلق و اعتمادبه نفس فرهنگی را تقویت می کند، بلکه به سبب ملموس بودن فضاها و شخصیت ها، درک مفهومی متن را آسان تر ساخته و لذت مطالعه را افزایش می دهد. نتایج حاکی از آن است که استفاده از این داستان ها باعث شکل گیری نگرش مثبت نسبت به درس فارسی، بهبود مهارت های خواندن، افزایش انگیزه ی نوشتن و ایجاد پیوند عاطفی میان دانش آموز و میراث ادبی منطقه اش می شود. در مجموع، بازنگری در محتوای کتاب فارسی با اولویت دهی به داستان های بومی و محلی، می تواند گامی موثر در جهت تحقق اهداف تربیتی، حفظ تنوع فرهنگی و پرورش نسلی هویت یافته و علاقه مند به ادبیات باشد.

کلیدواژه ها:

داستان های بومی و محلی ، کتاب فارسی ابتدایی ، هویت یابی ، علاقه به ادبیات ، ادبیات کودک.