نقش هوش مصنوعی درشناسایی اختلالات یادگیری ومدیریت مشکلات هیجانی دانش آموزان در فضای آموزشی

هدف این پژوهش بررسی نقش هوش مصنوعی در شناسایی اختلالات یادگیری و مدیریت مشکلات هیجانی دانش آموزان در فضای آموزشی است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به شیوه مرور اسنادی انجام شده است. در روند پژوهش، منابع علمی، مقالات معتبر، گزارش های پژوهشی و مطالعات مرتبط با کاربرد هوش مصنوعی در آموزش و روان شناسی تربیتی بررسی و تحلیل شدند. همچنین، تلاش شد ظرفیت ابزارهای هوشمند در تشخیص زودهنگام ناتوانی های یادگیری، افت تحصیلی، اضطراب، استرس و مشکلات رفتاری دانش آموزان تبیین شود. مدل تحلیل مطالب در این پژوهش بر پایه دسته بندی مفهومی داده ها و استخراج مضامین اصلی استوار بوده است. یافته ها نشان دادند که هوش مصنوعی می تواند با تحلیل داده های آموزشی، رفتاری و هیجانی، الگوهای پنهان مشکلات یادگیری را شناسایی کند. این فناوری همچنین امکان ارائه بازخورد سریع، آموزش شخصی سازی شده و مداخله به موقع را برای معلمان و مشاوران فراهم می سازد. نتایج بیانگر آن است که سامانه های هوشمند در کاهش خطاهای تشخیصی و افزایش دقت در ارزیابی وضعیت تحصیلی و روانی دانش آموزان موثر هستند. از سوی دیگر، استفاده صحیح از این فناوری می تواند به بهبود سلامت روان، افزایش انگیزه یادگیری و ارتقای مشارکت دانش آموزان در کلاس منجر شود. با این حال، موفقیت این رویکرد نیازمند رعایت ملاحظات اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و آموزش مناسب کاربران است. در مجموع، هوش مصنوعی ابزاری کارآمد برای حمایت از فرایند یاددهی-یادگیری و مدیریت مسائل شناختی و هیجانی دانش آموزان به شمار می آید. بهره گیری هدفمند از آن می تواند کیفیت آموزش و عدالت تربیتی را در مدارس ارتقا دهد. این نتایج ضرورت برنامه ریزی آموزشی و سیاست گذاری دقیق برای استفاده موثر از فناوری های هوشمند در مدارس را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، اختلالات یادگیری ، مشکلات هیجانی ، دانش آموزان ، فضای آموزشی ، آموزش هوشمند ، سلامت روان