بررسی اثربخشی آموزش تلفیقی بر تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی استثنایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش تلفیقی بر تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی استثنایی صورت گرفته است. روش پژوهش، به لحاظ هدف، از نوع کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان استثنایی دوره ابتدایی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل دادند. از میان این جامعه، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۳۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه تحت آموزش تلفیقی قرار گرفت و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت بود که روایی و پایایی آن در مطالعات پیشین در ایران تایید شده است. داده های گردآوری شده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین دو گروه آزمایش و گواه از نظر نمرات مهارت های اجتماعی در مرحله پس آزمون، تفاوت معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که آموزش تلفیقی توانسته است به طور معناداری مهارت های اجتماعی دانش آموزان استثنایی را در مولفه های همکاری، جرئت ورزی و خودکنترلی ارتقا بخشد. بر اساس نتایج به دست آمده، می توان گفت که آموزش تلفیقی، در صورتی که با برنامه ریزی دقیق و پشتیبانی های آموزشی مناسب همراه باشد، روشی کارآمد در جهت تسهیل تعاملات اجتماعی و کاهش انزوای دانش آموزان با نیازهای ویژه محسوب می شود و اجرای آن در مدارس ابتدایی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ نیازمند توانمندسازی کادر آموزشی و بازنگری در رویکردهای برنامه درسی است.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان استثنایی ، دوره ابتدایی ، شهر رشت.