طراحی الگوی یادگیری پایدار در دوره ابتدایی با تاکید بر خودتنظیمی، بازتاب ورزی و مشارکت فعال دانش آموزان

یادگیری پایدار یکی از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی نوین است که فراتر از کسب دانش کوتاه مدت، بر ماندگاری یادگیری، انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی، پرورش مهارت های تفکر و توانمندسازی یادگیرندگان برای یادگیری مادام العمر تاکید دارد. در دوره ابتدایی، ایجاد زمینه های یادگیری پایدار از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ زیرا بسیاری از نگرش ها، عادت های یادگیری و مهارت های شناختی دانش آموزان در این دوره شکل می گیرد. در این میان، سه مولفه خودتنظیمی، بازتاب ورزی و مشارکت فعال دانش آموزان، به عنوان ارکان اصلی یادگیری پایدار شناخته می شوند. خودتنظیمی موجب می شود دانش آموز مسئولیت برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی یادگیری خود را بر عهده گیرد؛ بازتاب ورزی زمینه تحلیل تجربه های آموزشی، اصلاح عملکرد و تعمیق یادگیری را فراهم می سازد و مشارکت فعال، یادگیری را از حالت منفعل به تجربه ای تعاملی، خلاقانه و معنادار تبدیل می کند. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی یادگیری پایدار در دوره ابتدایی با تاکید بر خودتنظیمی، بازتاب ورزی و مشارکت فعال دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و داده های آن از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و اسناد پژوهشی معتبر داخلی و خارجی گردآوری و تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان داد که تلفیق این سه مولفه، موجب افزایش انگیزش تحصیلی، تعمیق یادگیری، ارتقای مسئولیت پذیری، تقویت تفکر انتقادی، افزایش استقلال یادگیری، بهبود عملکرد تحصیلی و توسعه شایستگی های فردی و اجتماعی دانش آموزان می شود. همچنین نتایج نشان داد که نقش معلم در طراحی محیط های یادگیری فعال، هدایت فرایند بازتاب ورزی و تقویت خودتنظیمی، در تحقق یادگیری پایدار بسیار تعیین کننده است. در مجموع، الگوی پیشنهادی می تواند چارچوبی مناسب برای ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری عمیق و پایدار در دوره ابتدایی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری پایدار ، خودتنظیمی ، بازتاب ورزی ، مشارکت فعال ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، کیفیت یادگیری ، یادگیری عمیق ، انگیزش تحصیلی ، آموزش ابتدایی ، شایستگی های یادگیری.