ارزیابی راهبردهای شهرداری برای گسترش و به کارگیری تکنولوژی های معماری بومی در مسیر توسعه پایدار شهری

در سال های اخیر، توجه به فناوری های معماری بومی به عنوان یکی از موثرترین ابزارها در دستیابی به توسعه پایدار شهری اهمیت فزاینده ای یافته است. این پژوهش با هدف ارزیابی راهبردهای شهرداری در گسترش و به کارگیری تکنولوژی های معماری بومی و نقش آن ها در ارتقای پایداری شهری انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی اسناد شهری، تحلیل سیاست های مدیریتی، و مصاحبه با کارشناسان حوزه معماری و شهرسازی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که اتخاذ راهبردهای منسجم در حمایت از فناوری های بومی، از جمله ارتقای دانش فنی کارکنان، تشویق سازندگان محلی به استفاده از الگوهای سازگار با اقلیم، و اصلاح ضوابط طراحی، می تواند به کاهش مصرف انرژی، افزایش کیفیت محیطی و تقویت هویت کالبدی شهر منجر شود. بر اساس نتایج، موفقیت این راهبردها نیازمند هم افزایی میان بخش های مختلف شهرداری، مشارکت جوامع محلی، و ایجاد مشوق های اقتصادی برای بهره گیری از تکنولوژی های بومی است. این پژوهش بر ضرورت بازنگری سیاست های شهری با هدف یکپارچه سازی معماری بومی در برنامه ریزی توسعه پایدار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، تکنولوژی های بومی ، شهرداری ، توسعه پایدار شهری ، راهبردهای مدیریت شهری.