نقش آموزش مهارت های حرکتی پایه در پیشگیری از کم تحرکی دوران کودکی: مروری نظام مند بر اساس مدل پریزما

کم تحرکی دوران کودکی به یکی از چالش های جدی سلامت عمومی در سطح جهانی تبدیل شده است. مهارت های حرکتی پایه به عنوان سنگ بنای رشد حرکتی و پیش نیاز مشارکت در فعالیت های بدنی، نقشی محوری در شکل گیری رفتارهای حرکتی سالم ایفا می کنند. هدف این پژوهش، مرور نظام مند شواهد موجود درباره نقش آموزش مهارت های حرکتی پایه در پیشگیری از کم تحرکی دوران کودکی است. روش شناسی: این مطالعه با پیروی از بیانیه پریزما (ویرایش ۲۰۲۰) انجام شد. جستجوی نظام مند در پایگاه های پاب مد، اسکوپوس، وب آو ساینس، اس آی دی و مگیران با استفاده از ترکیبی از کلیدواژه های مرتبط با مهارت های حرکتی پایه، کم تحرکی و دوران کودکی صورت گرفت. مطالعات اصیل، مروری و مداخله ای منتشرشده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ که به بررسی رابطه بین مهارت های حرکتی پایه و رفتارهای کم تحرک در کودکان ۳ تا ۱۲ سال پرداخته بودند، وارد تحلیل شدند. یافته ها: شواهد نشان می دهد که بین شایستگی حرکتی و میزان فعالیت بدنی کودکان همبستگی مثبت و معنی داری وجود دارد. یافته های طولی حاکی از آن است که مهارت های حرکتی پایه در سنین چهار سالگی می تواند شاخص توده بدنی و مدت زمان کم تحرکی را در سن پنج سالگی پیش بینی کند. آموزش منظم مهارت های حرکتی پایه، به ویژه در محیط های آموزش پیش دبستانی، با افزایش فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید و کاهش رفتارهای کم تحرک همراه است. نتیجه گیری: آموزش مهارت های حرکتی پایه در دوران کودکی، به ویژه در سال های اولیه، راهبردی موثر در پیشگیری از کم تحرکی محسوب می شود. با این حال، به دلیل تنوع روش شناختی مطالعات و شکاف های موجود در شواهد طولی و مداخله ای، نیاز به پژوهش های استانداردتر و همگن تر احساس می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های حرکتی پایه ، کم تحرکی ، فعالیت بدنی ، کودکان ، مروری نظام مند ، پریزما